Zwaar zijn de stappen van de oude vrouw die haar versleten slippers voort sleept,
wetend dat haar pensioen van 1543 peso nog niet eens genoeg is voor een fles olie
waarin de hoop op een volledige maaltijd wordt gebakken.

Zwaar zijn de handen van de alleenstaande moeder
die de lege apotheek verlaat
en naar haar kind met koorts kijkt,
zonder het geld voor de siroop
die op de andere hoek vijfduizend peso kost —
de hoek van de fluisteringen,
de enige plek waar nog medicijnen te krijgen zijn.

Daar, in diezelfde straat
waar kip voor zesduizend peso een onbereikbare luxe is,
voelde ik iets dat mijn hart brak
en het tegelijkertijd weer bij elkaar naaide.

Ik zag hen glimlachen.

Het was geen makkelijke lach,
maar een vermoeide, standvastige trek om de mond.
Een glimlach die zwaar is.

Zwaar van de spuiten die er niet zijn,
de onderzoeken die niet komen,
de jaren die hun tol eisen zonder middelen.

Maar vooral zwaar van de onbreekbare beslissing
om niet op te geven.

Want in Pueblo Nuevo,
wanneer het lichaam zegt: “ik kan niet meer”,
antwoordt de ziel van de Cubaan
met op elkaar geklemde tanden
en een blik naar de buur die zegt:

“We zitten in hetzelfde, maar we zijn er.”

En dát — dát is een medicijn
dat de zwarte markt nooit zal kunnen verkopen...

- Daylen Alberteris, Holguín, Cuba -